۹ شــــــهریور روز تــــولــــــــــدمه

مـــمـــنــــــون کــه اومــــــــدیـــن به جــــــشن تــولــــــدم

یـــه دنـــــیــــا گــل تقــــدیـــــم بـــه شـــمـــا 

۹       

وقــتی تو خودت گـیر میکـنی

وقــتی همه چیز برات میـشه سوال!

وقــتی توی تکرار صحنه ها سـیر میشی

وقــتی اون قدر خسته میـشی که حتی از فکـر کردن به

 فکـر کردن خسته میشی

وقــتی کـسی نیست که بفهـمه چی میگـی

وقــتی تورو به خاطر صداقـتـت محکوم می کـنن

وقــتی مطمئنی اونی که امروز میاد فردا میره

وقــتی مجـبوری خودتـم گـول بزنی

وقــتی حتی شهامت خـیلی چـیزها رو نداری

وقــتی منتظر یه اتفاقی و اون اتفاق هیچ وقت نمی افته...

( حتما ادامه مطلب رو بخونید پشیمون نمیشید )

( و ) : وابسته ی تپش های قلب عاشقت هستم كه به روح ساكن من حیات می بخشد .

( س ) : سرسپرده ی برق نگاه توام ، لحظه ای كه مرا در آغوش گرم میهمان كنی .

( ت ) : تك ستاره ی شبهای بی فانوسم شدی روزی كه از خدا تكه ای نور طلب كردم.

اگر هر بار که لبخند بر لبانم می نشانی ،

میتوانستم به آسمان بروم و

ستاره ای بچینم ،

آسمان شب دیگر مثل کف دست بود .

حقیقتی کوچک برای آنانی که می خواهند زندگی خود را

 صد در   صد بسازند!!!

            Q R S T U V W X Y Z                  

برابر باشد با:

 كافیست؟  

تلاش سخت : HARD WORK

H+A+R+D+W+O+R+K

8+1+18+4+23+15+18+11=98%

آیا دانش صد در صد ما را به موفقییت می رساند؟ 

دانش : Knowledge

K+N+O+W+L+E+D+G+E

11+14+15+23+12+5+4+7+5=96%

عشق : LOVE

L+O+V+E

12+15+22+5=54%

پول : Money

M+O+N+E+Y

13+15+14+5+25=72%

خیلی از ما فکر می کردیم اینها مهمترین باشند

 مگه نه؟ 

پس چه چیز 100% را می سازد؟؟؟ 

رهبری : Leadership

L+E+A+D+E+R+S+H+I+P

12+5+1+4+5+18+19+9+16=89%

 

دستهایم برایت شعر می نویسند

اما تو هرگز نخواهی خواند...

آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید...

نه تو هرگز مرا نخواهی فهمید...

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درکم نخواهی کرد

مرا صدا کن

وقتی میخواهم تو را در میان کوهستان صدا کنم

مرا صدا کن

به خاطر قوانین عاشقانه جهان

صدایم کن

تا شبیه آفتاب شوم

صدای تو عشق و لبخند است...

صدایم کن

تا از گیا هان عبور کنم

صدایم کن  اه ای ناجی ترانه های جاویدان...

صدایت نازکتر از دل پروانه ها ست

لب هایت در تخیل من می جنبند

صدایم کن...

                                     صدایم کن...

                                                                                       برگرفته از اشعار آقای ناصری

زود قضاوت نکنیم                                          

مرد مسنی به همراه پسر ٢۵ ساله‌اش در قطار نشسته بود

در حالی که مسافران در صندلی‌های خود نشسته بودند

 قطار شروع به حرکت کرد به محض شروع حرکت قطار پسر ٢۵ ساله  

که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را

از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس

 می‌کرد فریاد زد: پدر نگاه کن درخت‌ها حرکت می‌کنن

مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان

 زوج جوانی نشسته بودند که حرف‌های پدر و پسر را می‌شنیدند و از

 پسر جوان که مانند یک کودک ۵ ساله رفتار می‌کرد، متعجب شده بودند

ناگهان جوان دوباره با هیجان فریاد زد: پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار

حرکت می‌کنند

زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می‌کردند، باران شروع شد

 چند قطره روی دست مرد جوان چکید او با لذت آن را لمس کرد

   و چشم‌هایش را بست و دوباره فریاد زد: پدر نگاه کن

                       امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می‌تواند ببیند !!!  

دختر با نا امیدی و عصبانیت به پسر که روبه رویش ایستاده بود نگاه می کرد.

کاملاً از او نا امید شده بود ؛ از کسی که آنقدر دوستش داشت و فکر می کرد

که او هم دوستش دارد ولی دقیقاً موقعی که دختر به او نیاز داشت دختر را تنها

گذاشت.از بعد از پیوند کلیه در تمام مدتی که در بیمارستان بستری بود همه به

عیادتش آمده بودند غیر از پسر ، چشم هایش همیشه به دری بود که همه از آن

 وارد می شدند غیر از کسی که او منتظرش بود . حتی بعد از مرخص شدن از

بیمارستان به خودش گفته بود که شاید پسر دلیل قانع کننده ای داشته باشد

ولی در برابر تمام پرسش هایش یا سکوت بود یا جواب های بی سر و ته که خود

پسر هم به احمقانه بودنش اعتراف داشت. تحمل دختر تمام شده بود ؛ به پسر

 گفت که دیگر نمی خواهد او را ببیند ، به او گفت که از زندگی اش خارج شود. به

 نظر دختر ، پسرخاله اش که هر روز به عیادتش آمده بود با دسته گل های زیبا ،

بیشتر از پسر لایق دوست داشتن بود. دختر در حالت عصبی به پهلوی پسر ضربه ای

 زد . زانو های پسر لحظه ای سست شد و رنگش پرید ، چشم هایش مثل یخ

 بود ؛ ولی دختر متوجه نشد چون دیگر رفته بود و پسر را برای همیشه ترک کرده

 بود.دختر با خود فکر می کرد که چه دنیای عجیبی است، در این دنیا آدم هایی

 مثل آن غریبه پیدا می شود که کلیه اش را مجانی اهدا می کند ، بدون اینکه

حتی یک تومان پول بگیرد و حتی قبول نکرده بود که دختر برای تشکر به پیشش

 برود یا پسرخاله اش با آن همه احساس و ابراز محبت و آن وقت او عاشق بی

احساس ترین آدم دنیا شده بود.در همین حال پسر از شدت ضعف روی زمین

نشسته بود و خونهایی که از پهلویش می آمد ، پاک می کرد و پسر همچنان سر

قولی که به خودش داده بود ، پا بر جا بود ، او نمی خواست دختر تمام عمر خود

 را مدیون او بماند !!!!

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا ، گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

رفت در ظلمت غم

آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

بی تو اما...

به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

  عــشـق  یـعـنی :

  گـــم شـدن در کــوی ســکوت . . .

  هـر چـه در دل ارزوســـت . . .

  یـک تبســـم یک نـــگاه . . .

  تکـــیه گاه و جـان پنــاه . . .

مرا صد بار از خود برانی

                                     دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی

                                     دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن         

چه حاصل از وفا کردن   

مرا لایق بدانی یا ندانی    

                                   دوستت دارم

کاش می شد معرفت را قاب کرد 

 بر سر دلها گذاشت 

کاش می شد مثل یک سبزی فروش 

عـشـق را در کوچه های تنگ قلب بی وفایان داد زد   

کاش می شد دوستی ها را شناخت 

عـشـق را تفسیر کرد 

کاش می شد . . .   

چرا غم ها نمیدانند

که من غمگین ترین غمگین شهرم

بیا ای دوست با من باش

که من تنها ترین تنهای این شهرم

ای عـشــق مــدد کن کـه به ســـامان بـرسیم

چـون مـزرعــه ی تشـنه به بـــــاران بـرسیم

یـا مــن بــرســم بـه یــار  یا  یــار بـه مــن

یـا هـــــر دو بمـــیریم و بـه پـایـان بـرسـیم

 ای رفیق روز های کودکی 

 ای شفیق درد های بی کسی  

 درد عـشـق چون زخم بر جانم نشست  

 اشک تو چون زهر بر کامم نشست   

 خنده هایت رازها افشا کند 

 اخمهایت حرفها معنی کند   

 ابروانت سر به سر چون مهر من  

 چشم هایت عاشـق و دل زار من  

 با تو گشتم خوب ، بی تو بد شدم  

 بی تو گشتم خار ، با تو گل شدم  

 بی تو و مهرت چگونه شب کنم   

 پس زدم فالی شگونش نام او  

 راحت روح است این اشعار او : 

 یوسف گمگشده باز اید به کنعان ، غم مخور 

 کلبه ی احزن شود روزی گلستان ، غم مخور 

زندگی احساس پاک عاشـقی است 

زندگی روشنتر از هر تیرگی است 

زندگی محصولی از لطف خداست 

شکر او چو ن شکر نعمت ها بجاست 

زندگی در راه دین کوشیدن است 

همچو زهرای علی بر غصه ها خندیدن است

خدا کنه شبای ما پر بشه از ستاره

خدا کنه از اسمون فقط شادی بباره

خدا کنه دنیای ما روزاش همه ابی باشه

شبای خوب عاشقا همیشه مهتابی باشه

ز غم کسی هلاکم

                          که ز من خبر ندارد

عجب از محبت من 

                           که در او اثر ندارد